الف.میم: در این روزها که حد فاصل بین "غدیر" و "عاشورا" است، ارتباط این دو ریداد مهم اسلامی بیش از پیش احساس می گردد. در غدیر خم، امام علی(ع) به عنوان ولی و جانشین پیامبر(ص) از جانب خدا معرفی می شود، اما در عاشورا پسر علی(ع) و پسر دختر پیامبر(ص)، مظلومانه، آنهم توسط کسانی که مدعی پیروی از پیامبر اکرم(ص) هستند! به شهادت می رسد. به راستی فلسفه ی این همه ظلم به خاندان مطهر پیامبر(ص) و شیعیان واقعی شان در چیست؟ پاسخ به این سوال در جواب به سوال زیر نهفته است:

سؤال: چرا با اين همه عظمت، نام على عليه السلام در قرآن نيامده است؟
پاسخ: اولاً آياتى از قرآن در شأن حضرت على عليه السلام نازل شده، گرچه نام آن حضرت نيامده است.
ثانياً امور بسيارى در قرآن نيامده كه پيامبر مأمور بيان بوده است. از جمله آنها تعيين جانشين پيامبر است كه بر اساس آيه تبليغ، پيامبر مأمور ابلاغِ آن به مردم شد. «يا ايّها الرّسول بلّغ ما انزل اليك من ربّك و...»
ثالثاً حتى اگر نام على عليه السلام در قرآن آمده بود، بر اثر دشمنى و بغضى كه برخى با آن حضرت داشتند، معنا و منظور آن را تغيير مىدادند، همان گونه كه در مورد حديث معروفِ «أنا مدينة العلم و علىّ بابها» گفتند: «على» در اينجا به معناى بلند است كه معناى حديث اين گونه مى شود: من شهر علم هستم و دَر اين شهر، بلند است!
براستى بغض و كينه چه كارها كه نمىكند! در صحراى كربلا در آن بيابان سوزان آب را بروى حسين و ياران و كودكانش مىبندند و با نهايت بىرحمى براى كشتن او شمشير مىكشند و در جواب امام حسينعليه السلام كه مى فرمايد: مگر من حلالى را حرام كرده و يا حرامى را حلال كردهام كه خون مرا مىريزيد، در پاسخ مىگويند: «بغضا لابيك» اينها همه به خاطر بغض و دشمنى نسبت به پدر تو مىباشد!
* برگرفته از سایت حجت الاسلام والمسلمین قرائتی
