پای درس حضرت استاد جوادی آملی
بوی خوش دهان روزه دار
از امام صادق(سلام الله علیه) نقل شده است که فرمود: «اوحی الله تبارک و تعالی الی موسی علیه السلام: ما یمنعک من مناجاتی؟ قال: رب اجلک عن المناجات لخلوف فم الصائم فاوحی الله عزوجل الیه یا موسی لخلوف فم الصائم اطیب عندی من ریح المسک» 1
خداوند به حضرت موسی وحی فرستاد، که چرا با من مناجات نمی کنی؟ عرض کرد: خدایا روزه دارم و در حال روزه، دهان خیلی معطر نیست. خداوند فرمود: ای موسی! بوی دهان روزه دار پیش من از مشک خوشبوتر است.
انسان مگر نمی خواهد در آن عالم مُطیّب و معطّر باشد، آنجا که دیگر سخن از آهو و نافه آهو نیست که عطری داشته باشد. آنجا روزه است که انسان را معطر می کند. باطن روزه به صورت عطر ظهور می کند، آن هم در سطح بدن؛ و اما مافوق آن را خدای سبحان می داند که چیست.
از امام صادق(سلام الله علیه) نقل شده که، اگر کسی در روز، گرمی روزه بگیرد و تشنه شود، خدای سبحان هزار فرشته را موکّل می کند تا چهره او را مسح کنند و تا هنگام افطار به او بشارت دهند و هنگام افطار خداوند(عزوجل) می فرماید: «ما اطیب ریحُک و روحک! یا ملائکتی اشهدوا انّی غفرت له» 2 عجب معطری و چه بوی خوبی داری! فرشتگان من شاهد باشید که من او را آمرزیدم.
باطن روزه انسان را به آنجا می رساند که مخاطب خدا قرار گیرد، اگر تاکنون می گفت:«یا الله» از آن به بعد، خداوند می فرماید: «یا عبدی». اگر خداوند سبحان چیزی را به عظمت بستاید، دیگر نمی شود آن را به نافه ی آهو تشبیه کرد. «فان المسک بعض دم الغزال» مشک، که بعضی از خون عزال است، با عطری که خدای سبحان از آن تعریف می کند قابل قیاس نیست.
از سوی دیگر در چند جای قرآن کریم آمده است که فرشتگان، هنگام مرگ به صورت و پشت عده ای می زنند! : «یضربون وجوههم و ادبارهم» 3 .
مرحوم شیخ محمد علی شاه آبادی، استاد امام خمینی(رضوان الله تعالی علیهما) در علوم عرفانی کتابهای نافعی دارند؛ یکی از آن کتابها، «شذرات المعارف» است. در این کتاب می فرمایند: گروهی که هنگام مرگ، مضروب فرشتگان واقع می شوند کسانی هستند که در دنیا کاری را فراهم و تحصیل نکردند. ملائکه ای که موکل دنیا هستند محکم به پشت او می زنند، که وقتت در دنیا تمام شده، از این جا بیرون برو. فرشتگانی که موکل آن عالم اند، می بینند این شخص با دست خالی و روی سیاه می آید، به صورت او می زنند که عمری در دنیا بودی چرا با دست خالی آمدی؟ 4
* منبع: کتاب "حکمت عبادات"، آیت الله جوادی آملی.
پی نوشت:
1_ روضة الیقین، ج3، ص 229.
2_ همان.
3_سوره انفال، آیه 50.
به نام خالق لوح و قلم